U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Context bij het stadsgedicht:

******

Dichtersprofiel ― Iris Besseling

 

Foto Ton LottermanFoto Ton Lotterman

 

Weerloos

Ik ben bang en
boos en
eenzaam.

Ik ben,
hoezeer ik mezelf ook 
keer op keer
weer verweer
verschrikkelijk weerloos.

Ik ben zwak en
zacht en
alleen.

Ik zoek vergeefs
naar langdurige liefde of iets 
dat daarop lijkt en dat me 
het liefst 
een stuk minder verloren laat lijken.

Ik vecht en
werk en 
laat niet los en
laat niet gaan en
ga er zelf aan onderdoor.

Ik laat muren vallen en
harten open staan en
woorden als watervallen naar buiten stromen,
en altijd ben ik moe.

Moe van zwak zijn en een zwak hebben
voor iemand die zelf nog
zoveel zwakker is dan ik.

Moe van mooi zijn en 
moeite doen en maar mooi 
niet “moeilijk” doen 
want dat,
dat is te veel voor hen.

Moe van wachten op rust,
die ik mezelf nooit 
even kan geven want
rust nemen kost tijd en
tijd heb ik niet

Ik wil sterk zijn 
en gillen en slaan en
wegvliegen naar landen waar ik
al jaren wil stranden en waar ik 
in mijn dromen al jaren ben beland.

Ik wil groeien en bloeien en niet langer 
klein blijven zoals altijd 
van vrouwen wordt verwacht.

Ik wil schrijven en tonen en 
mensen blijven laten zien
wat er zo mooi is aan de ander en misschien
kan ik mezelf 
dan net zo zien.

Er ligt schoonheid in de chaos, 
bomen zijn het mooist wanneer ze lijken te sterven, 
kamers zijn het best wanneer je struikelt over uitgespreide herinneringen die
verspreid over de vloer
lijken te schreeuwen om aandacht maar
pas schreeuwen wanneer je op ze stapt.

Ik ben een wervelwind van uitgespreide herinneringen op de vloer en er is te vaak op me gestapt om nog te schreeuwen. 

 


 

>>Titel

>>Gedicht

 


 

>>Titel

>>Gedicht

 

Iris Besseling

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?