U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Word vriend van Poëzie Podium Oss!

Voor meer informatie of contact:

 Klik hier!

Kermisgedicht van de week (zie voor ale kermisgedichten tab Poëzie)

       Noud van Tilborg 

 

        VERLANGEN

         Verlangend kijken ze naar buiten

         de mannen van       

         de zweefdraairups

         Een lange winter

         zegevierend over alles

         wat naar lente rook

         zet een  eindsprint in

         om snel te verdwijnen

 

         De kriebels komen

         Ze hebben onderhoud gepleegd

         gerepareerd gesmeerd

         gepoetst tot alles blinkt en

         geen spiegel meer nodig is

         Nu is het wachten op de eerste kermis

         In de wagens is het stil

         Alleen de klok tiktakt

               

         De stilte roept heimwee op

         naar lawaai en drukte

         Ze willen het plein vullen

         laten horen dat ze er zijn

         In de ogenschijnlijke chaos

         takelen hameren waterpassen

         maar  moeten net als bezoekers

         oefenen in tijdloos geduld

 

           Noud van Tilborg

           Oss 27 februari 2017

 

 

                                                                                                           

 

 

Onafscheidelijk

Onafscheidelijk zijn ze. "Hij mag er altijd bij zijn. Overal maken ze een uitzondering voor hem”. Kwispelend kijkt een hond naar me als ik binnenkom. Daarna gaat hij rustig op een stoel naast zijn baas liggen, die na deze kennismakingszinnen geconcentreerd verder schildert. Hij laat zich niet afleiden door de andere schilders die langzaam binnendruppelen.

Hij dipt in de verf met een fijne kwast. Met vaste hand wordt kleur naast elkaar in dunne curven aangebracht. Het lijnenspel onthult een binnenwereld die beweegt. Zorgvuldig wordt een stip gezet. Een oog ontstaat in een golvende kleuren zee waarin een blauw monster met een vuurspuwende staart over het wateroppervlak loopt.

"Mijn hond weet de weg als ik verdwaal." zegt hij bij het afscheid.

 

Marianna van Vugt

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?