Jo van Lieverloo


Avondklok

De stilte die zich laat horen

om het huis over zee over land

de wind die schuurt door het zand

slechts in kracht en richting verloren


een denderende trein van staal op staal

als een fluwelen rups zijn weg te vinden

zijn schelle fluit dragend op alle winden

het ritme van zijn wielen van paal tot paal


wanhopig struinend langs het water

'n hond luid blaffend op wacht

de maan komt telkens wat later


een sterrenhemel vol praal en pracht

lichtend wit komt en gaat er

krekels bezingen de volle nacht.



Lock down

Een deur die dichtslaat

achter je rug

stilte neemt in omvang toe

is prominent aanwezig


vage herinnering dat vergaat

resoluut en vlug

maar zo af en toe

is deze wereld daar niet mee bezig


het bewuste ebt langzaam heen

in een zee van rust

dat houdt ons op de been


in een leven van lust

nog slechts geween

daar waar ik je hebt gekust.



Inauguratie

Een vlagvertoon dat zijn weerga niet kent

een persoon ongeacht wie je ook bent

belofte maakt schuld van ongekende hoogte

in een land van crisis en economische droogte


Zijn voorganger onbeholpen decadent

na vier jaar er bijna aan gewend

het is voorbij opgeruimd staat netjes

weg met privileges en beschermde wetjes


De toekomst ligt aan onze voeten

een wijds perspectief staat ons te wachten

geen alternatief we zullen wel moeten


Samen verder door bundelen van krachten

toch zal Jan met de pet ervoor boeten

overgeleverd aan eenzijdige machten.