Jan van den Boom


Dansende Afrikaanse vrouwen

Het zonnige ‘aprica’ werd Afrika

veelzijdig land van zand, rotsen,

uitgestrekte stranden, langgerekte rivieren

en verrassende steden


De beelden van deze warme wereld

staan bevroren op ons netvlies

maar de mensen zijn er niet verstild

te vangen


Elk geluid wordt ritme, maat gaat gepaard

met dans en verhalende zang;

zij spreken kleurrijk met het lijf,

drang van een gans volk



Teruggegeven aan de natuur

Vergeten gronden rondom mijn ziel

waar ik de vogelnesten vond,

op 't korenland de schoven bond,

de geit die er getuierd stond, moest melken.

Tussen de piepers vond ik vette coloradokevers

die ik onder m'n klompen plette.

In elke droge sloot zette ik strikken

en beurde voor een konijnenvel wel tien cent.


Nu fiets ik er in een grijze stoet en kijk

in grote donkere domme ogen van vreemde

koeien, die niet loeien om gemolken te worden.

Rugzakkers op dikke zolen, fles water in de hand,

kennen niet de oorsprong van dit oude land.

Mijn ploeterakkers op schrale hei zijn weer natuur,

niemand weet meer van de zware uren en

dat ik daar mijn zuurverdiende boterham at.


Heide- en poldergronden die moeizaam verworven werden,

worden weer teruggegeven aan de natuur. En alles moet

"duurzaam" en "groen" zijn of worden. Wat wordt er ons veel

onzin "verkocht".