Han Jansen


Aftocht

Tot het oeroude ambt van stads-poëet geroepen

begaf ik mij al even geleden op dit glibberige pad,

wel volledig gesteund door de eigen PPO-troepen

zodat het voor mij voelde als een aangenaam warm bad.


Met wat hulp van geleende woorden kon ik snoepen,

en vind mijn verzen nu door de ganse stad,

mocht zelfs op de buis mijn verzinsels gaan roepen,

Halleluja, nooit gedacht, maar dat is me toch wat.


Wat begon met een vers over te rooien bakenbomen

die moesten sneuvelen langs de Maas

zoals ik zag gebeuren in nachtelijke dromen.


Komt nu na twee jaren het einde met enig geraas

en dus dank ik een ieder want een nieuwe ster is

gekomen

voor mij nu de aftocht die ik met enig leedwezen blaas.


Han Jansen,

uitredend stadsdichter van Oss



Een nieuwe lente ...

In onze snel vergrijzende dichterswereld

staan overal nieuwe jonge poëten op die

zich ontwikkelen in eigentijdse vormen

van taal zonder rijm, met gevoel en emotie.

Dit talent weet toon en taal in zich verenigd

en debiteert verrassende spitsvondigheden

met een vleugje humor die doen glimlachen.

Altijd bereid tot muzikale ondersteuning

met intermezzo’s van kwaliteit en fijne klankkleur.

De nieuwe stadsdichter stapt een spannend traject

binnen met een eigen, inspirerend nieuw geluid,

dat we wel twaalf maanden zullen horen en zien.


Han Jansen,

thans stadsdichter in ruste